<<<ခရီးသြားေနပါသည္>>>
!
မႏၱေလး ဂိုဏ္းစတားဇာတ္လမ္းကို ခုလိုေတာ္ေတာ္ၾကာမွ ျပန္ဆက္ေရးမိေသာေၾကာင္႔ ဇာတ္လမ္းမမွတ္မိ/ မသိရွိပါက စာဖတ္သူမ်ားကို အပိုင္း(၁) ကေန (၅)ထိ ျပန္ဖတ္ေစလိုပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ေက်းဇူးတင္လ်က္။
-------------------------------------------
-------------------------------------------
-------------------------------------------
လူငယ္ေတြ မသိတဲ႔ ညေတြနဲ႔ဘဝေတြဟာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေမွာင္ရီအစပ်ဳိးလို႔ ဘယ္အခ်ိန္မွာ တစ္မိုးေသာက္ခဲ႔သလဲ။ ထိရွလြယ္တဲ႔ အေမွာင္ေရာင္ကို တြယ္တာကာ ပုဝါပမာ ဖက္တြယ္ေတာ႔ ရရွိမဲ႔ အမာရြတ္ဆိုတာ ဖ်က္ျပစ္ဖို႔ခက္ခဲ႔။ နက္သထက္နက္နက္လာတဲ႔ သန္းေခါင္ယံ ညညေတြက တေရးႏိုးမွာ ဟစ္တလာရဲ႕ လူသတ္ပညာအေၾကာင္းေတြကို ႏုတ္တိုက္ရြက္ဆိုျပကာ အေမွာင္ေရာင္ကို ေတာက္သထက္ ေတာက္ပေအာင္ ေဆာင္က်ဥ္းလို႔... ဘယ္သူဘုရင္လဲ...ဘယ္သူသခင္လဲ...ဆိုျပီး ေလာကစင္ျမင္႔ေပၚမွာ ေအာ္ကာဟစ္ေၾကြးလို႔ ေနေလရဲ႕။
ဒီလိုဆို....အေမွာင္ထုရဲ႕ သစၥာတရားအေၾကာင္းေျပာျပဖို႔ ထိုျပိဳင္ပြဲကို မနက္ျဖန္မိုးမေသာက္ခင္ အေရာက္လာခဲ႔မယ္။
ဒီလိုဆို....အေမွာင္ထုရဲ႕ သစၥာတရားအေၾကာင္းေျပာျပဖို႔ ထိုျပိဳင္ပြဲကို မနက္ျဖန္မိုးမေသာက္ခင္ အေရာက္လာခဲ႔မယ္။
********************************************
တစ္ေန႔ည ခုိင္ခိုင္တို႔နဲ႔ လမ္းခြဲျပီးကတည္းက ေက်ာ္ဇင္ကို သဘက္ခါ အိမ္ကိုမနက္အေရာက္လာခဲ႔ဖို႔ မွာခဲ႔သည္။ ဘာေၾကာင္႔လာခိုင္းသည္ဆိုတာကိုေတာ႔ ေတြ႔မွေျပာမည္ဟုဆိုကာ ထိုညက လမ္းခြဲခဲ႔ၾကသည္။ ခ်ိန္းထားသည့္ေန႔ မနက္၁၀ နာရီပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္တြင္ ေက်ာ္ဇင္ သူ႔စူပါကတ္ ဆိုင္ကယ္ေလးစီးကာ ေပါက္ခ်လာသည္။ ေက်ာ္ဇင္က ထူးကို ကိုေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ဒီေန႔ သူ႔ကိုေခၚရတာ ဘာအေၾကာင္းကိစၥလဲ ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းကိုေမးေနတဲ႔ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနသည္။ ဒါကိုထူးကိုကလည္း သိ၏။
"ေက်ာ္ဇင္ မင္းဟိုေန႔က က်ဳံးေဘးမွာ ရုိက္ခံရတဲ႔ အေဒၚၾကီးကို မွတ္မိတယ္မလား"
"အင္း မွတ္မိတယ္ေလ မင္းကဘာလုပ္မလို႔လဲ"
"ေအး ငါတို႔အဲ႔ဒီအေဒၚၾကီးဆီကို သြားၾကည့္ရေအာင္"
"ထူးကို ဒီခ်ိန္ဆိုရင္ အဲ႔ဒီအေဒၚၾကီးလည္း ေဆးရုံက ဆင္းေလာက္ျပီ။ ငါတို႔သြားလည္း အပိုပါပဲကြာ"
"မဆင္းေသးေလာက္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ မင္းသိလား။ မင္းေျပာပံုအရ အဲ႔ဒီညက အဲ႔ဒီအေဒၚၾကီး ရိုက္ခံရျပီး ေမ႔သြားတယ္ဆိုကတည္းက သူ႔ကိုျဖစ္ျဖစ္ခ်င္းညမွာ မႈခင္းရဲက စစ္ခ်က္ယူႏိုင္မွာမဟုတ္ႏိုင္ေလာက္ဘူး။ ရဲေတြေကာင္းေကာင္း စစ္ခ်က္ယူႏိုင္ရင္ေတာင္ မေန႔ကေလာက္မွျဖစ္မယ္။ အဲ႔ဒီေတာ႔ သူေဆးရုံက ဆင္းျဖစ္ရင္ေတာင္ ဒီေန႔ေလာက္မွ ဆင္းျဖစ္ေကာင္း ဆင္းျဖစ္မွာမို႔ အဲ႔ညက ငါမင္းကို ဒီေန႔မနက္လာခဲ႔ဖို႔ ခ်ိန္းလိုက္တာ"
ဟာ... မင္းအရစ္ပဲဆိုတဲ႔ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ေက်ာ္ဇင္ ျဖစ္သြားေပမယ္႔ ဘာမွစကားထြက္မလာေတာ႔။ သူမေျပာခ်င္ေတာ႔လို႔မဟုတ္ခဲ႔။ သူေျပာလည္း ထူးကိုဆိုတဲ႔သူက ေျပာထားျပီးတဲ႔အတိုင္း လုပ္ေတာ႔မွာဆိုတာကိုေက်ာ္ဇင္သိသျဖင္႔ ေလကုန္ခံကာ ေျပာမေနေတာ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ေက်ာ္ဇင္ဆိုင္ကယ္ကို ထူးကိုအိမ္မွာ ထားခဲ႔ျပီး ထူးကိုေမာင္းတဲ႔ ကားေပၚေက်ာ္ဇင္ လိုက္ခ်လာခဲ႔သည္။ လမ္းတြင္ ကားရပ္ေတာ႔ ဘာလို႔ရပ္လုိက္တာလဲ ဆိုျပီး ေက်ာ္ဇင္က အတြန္႔တက္ျပန္သည္။ ထူးကိုက လူနာအတြက္ တစ္ခုခုဝယ္ရေအာင္ ဆင္းဆိုျပီး ေက်ာ္ဇင္ကိုေျပာကာ လမ္း၃၀ ၇၃လမ္းေထာင္႔က မဂၤလာေစ်းတြင္ ေရာင္းလ်က္ရွိေသာ သစ္သီးတန္းဆီကိုဆင္းသြားခဲ႔သည္။ ပန္းသီးေတြ၊ လိေမၼာ္သီးေတြ စိတ္ၾကိဳက္ေရြးဝယ္ကာ မႏၱေလးေဆးရုံၾကီး ဆီကို ေမာင္းထြက္လာခဲ႔ၾကသည္။
ေဆးရုံၾကီးေရာက္ေရာက္ျခင္း တစ္ေန႔ညကေက်ာ္ဇင္ အေဒၚၾကီးကို ပို႔ခဲ႔ေသာ ျပင္ပလူနာေဆာင္ကိုအရင္သြားေမးၾကသည္။ ထိုမွတစ္ဆင္႔ အေဒၚၾကီး တက္ေနေသာ လူနာေဆာင္ဆီကို ကူးလာခဲ႔ၾကသည္။ ေက်ာ္ဇင္က ေရွ့မွဦးေဆာင္ျပီး အေဒၚၾကီးကုတင္ဆီကို သြားခဲ႔သည္။ အေဒၚၾကီးရဲ႕ သမီးျဖစ္ဟန္တူေသာ သူက ေက်ာ္ဇင္ကို မွတ္မိရွာသည္။ အေဒၚၾကီးကေတာ႔ ေမ႔ေနသျဖင္႔ ဘာမွသိလိုက္ဟန္မတူ။ သူ႔ကိုေဆးရုံပို႔ေပးခဲ႔တဲ႔သူဟာ ေက်ာ္ဇင္ပဲဟု သူ႔သမီးကေျပာျပမွ ထိုအေဒၚၾကီးက ေက်ာ္ဇင္ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေတြ ေျပာေနသည္။ ထူးကိုလည္း ဝယ္လာေသာ လက္ေဆာင္ေတြကို သူ႔သမီးလက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္သည္။ တလက္စထဲ သူ႔တစ္က်ပ္သားဆြဲၾကိဳးလုခံရေၾကာင္းေတြ၊ သူ႔ဦးေခါင္း ေလးခ်က္ ခ်ဳပ္လိုက္ရေၾကာင္းေတြ၊ ရဲေတြလည္း စစ္ခ်က္ယူသြားေၾကာင္းေတြႏွင္႔ ခုမနက္ ေရာင္းလွည့္တဲ႔ ဆရာဝန္ၾကီးက အိမ္ျပန္ျပီးနားလို႔ရျပီျဖစ္လို႔ ေဆးရုံက ဆင္းလို႔ရျပီ ျဖစ္ေၾကာင္းေတြ ေျပာျပေနသည္။
အစကတည္းက ထူးကိုက အေဒၚၾကီး ဆင္းရုံဆင္းျဖစ္ပါက လိုက္ပို႔လို႔ရေအာင္ဆိုေသာ အၾကံျဖင္႔ ကားပါတခါတည္း ယူလာခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ခုလိုဆင္းခြင္႔ရျပီဆိုေတာ႔ သူတို႔ လိုက္ပို႔ေပးပါ႔မယ္ဆိုျပီး ေျပာကာ ထိုအေဒၚၾကီးအိမ္ကို လိုက္ပို႔ၾကသည္။ လမ္းတြင္လည္း အေဒၚၾကီးက ဒီေခတ္လူငယ္ေတြ အရမ္းဆိုးၾကမွန္းကို သူခုလိုျဖစ္မွ သိရပံု၊ မေန႔ကလည္း ရန္ျဖစ္လို႔ ေကာင္းေလးတစ္ေယာက္ ဓါးဒဏ္ရာနဲ႔ သူတို႔လူနာေဆာင္မွာ ေရာက္လာေၾကာင္းေတြ၊ ထူးကိုတို႔လိုလူငယ္ေတြမ်ားမ်ားရွိသင္႔ေၾကာင္းေတြဆိုကာ ေက်းဇူးေတြတင္လ်က္ စကားေတြေျပာလာခဲ႔သည္။ တစ္ကယ္ေတာ႔ အက်ဳိးနဲ႔အေၾကာင္းဆိုတာ ဆက္စပ္ေနပါတယ္ ဆိုတာကိုေတာ႔ ထူးကို ထိုအေဒၚၾကီးကို မေျပာျပျဖစ္ခဲ႔။
********************************************
"ကိုၾကီး အိမ္ေအာက္မွာ ဧည့္သည္ေတြေရာက္ေနတယ္" မီးငယ္သည္ အိမ္ေအာက္ထပ္ကဖုန္းနဲ႔ ထူးကိုအခန္းဖုန္းဆီကို လွမ္းျပီး ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
"ေအး မီးငယ္ ကိုၾကီးခုလာခဲ႔မယ္" မီးငယ္ရဲ႕ဖုန္းကို ခ်ျပီး ထူးကို ဘယ္သူေတြပါလိမ္႔ဆိုျပီးေတြးကာ အိမ္ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းလာခဲ႔လိုက္သည္။
အိမ္ေအာက္ဧည့္ခန္းထဲတြင္ အဖိုး၊ အဖြားတို႔ႏွင္႔အတူ ထိုင္ေနၾကေသာ လူတစ္ခ်ဳိ႔ကို ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ ထူးကို စတင္ကာ ႏွဳတ္ဆက္စကားဆိုလိုက္သည္။
"ေၾသာ္...ဥကၠဌၾကီးတို႔ပါလား။ အလည္သက္သက္လာေရာက္လာၾကတာေတာ႔ ဟုတ္ေလာက္မယ္ မထင္ဘူးေနာ္"
"ဟုတ္ပါ႔ ေမာင္ထူးကိုရာ။ အေၾကာင္းကေတာ႔ ခုလာမယ္႔ သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ေန႔မွာ ရပ္ကြက္ရဲ႕ သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲအတြက္ ေဟာ႔ဒီက အဖိုးနဲ႔အဖြားကို စာရင္းလာေကာက္တာရယ္ ျပီးေတာ႔ ညဖက္ ရပ္ကြက္ ဓမၼာရုံမွာ ခါတိုင္းႏွစ္ေတြလိုပဲ ဆီမီးတစ္ေထာင္ ပူေဇာ္ပြဲလုပ္ဖို႔ အလွဴလာခံတာေပါ႔ကြယ္"
"ဟုတ္ကဲ႔ ဥကၠဌၾကီး ေကာင္းပါတယ္ခင္ဗ်။ ရပ္ကြက္သာေရးအတြက္လိုအပ္ခ်က္ေတြပဲ... ဥကၠဌၾကီးတို႔ လိုအပ္တာကိုသာေျပာပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုကလည္း လွဴခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ"
"ေအးကြာ ေမာင္ထူးကိုတို႔ မိသားစုရဲ႕ အလွဴအတန္းရက္ေရာတဲ႔ သဒၵါအားကိုေတာ႔ သာဓုမေခၚပဲ မေနႏိုင္ဘူးေဟ႔။ ေက်းဇူးလည္း တင္ပါတယ္"
"မဟုတ္တာ...ဥကၠဌၾကီးကလည္း.....ကြ်န္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္ရဲ႕အစဥ္အလာအတိုင္း ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း စည္စည္ကားကား သိုက္သိုက္ဝန္းဝန္းျဖစ္ေအာင္ ခုလိုတက္တက္ၾကြၾကြ လုပ္ေပးေနတဲ႔ ဥကၠဌၾကီးတို႔ အဖြဲ႔ကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္သူ၊ ရပ္ကြက္သားေတြက ေက်းဇူးတင္ေနရမွာပါ"
"ကဲ...စကားကလည္း ေကာင္းတယ္။ ဥကၠဌၾကီးတို႔ ေကာ္ဖီနဲ႔မုန္႔ေတြကိုလည္း သံုးေဆာင္ပါဦးခင္ဗ်"
ဥကၠဌၾကီးတို႔အဖြဲ႔ ကိစၥေတြျပီးလို႔ ျပန္သြားခ်ိန္တြင္ ထူးကိုက အဖြားျဖစ္သူဖက္ကိုလွည့္ကာ စကားဆိုလိုက္သည္။
"ဒီေန႔အတြက္ စကားတစ္ခြန္း အဖြား စေျပာေပးပါဦး" ထူးကိုက ေန႔ဓဒူဝ ကိစၥကို အစဥ္အလာမပ်က္ေအာင္ စတင္လိုက္သည္။
"ေျပာပါ႔မယ္ ေျမးၾကီးရယ္။ ဒီေန႔ေတာ႔ အဖြားလည္း မင္းအဖိုးစာအုပ္ထဲက ဖတ္ထားတာကို ေျပာရမွာပဲ။
တစ္ေတာထက္ တစ္ေတာ နက္သလိုပဲ တစ္ေတာင္ထက္ တစ္ေတာင္ျမင္႔တယ္ ေျမးၾကီးရဲ႕"
"ဟုတ္ကဲ႔ပါ အဖြား။ ကြ်န္ေတာ္ မွတ္ထားပါ႔မယ္။ အဖိုးေရာ ဒီေန႔အတြက္ ဘယ္လို စကားမ်ဳိးေျပာေပးမွာလဲ"
"ေအးကြယ္ အဖိုးကေတာ႔ ဒီေန႔ ေျမးၾကီးလုပ္တဲ႔ ကုသိုလ္ေတြအတြက္ ဝမ္းသာမိတယ္။ အဲ႔ဒါနဲ႔ တစ္ဆက္ထဲ အဖိုးေျမးၾကီးကို ေျပာခ်င္မိတာရွိတယ္။ အဖိုးတို႔ ပုထုဇဥ္ေတြရဲ႕ ေန႔တစ္ေန႔ရဲ႕ စိတ္မွာ ကုသိုလ္နဲ႔အကုသိုလ္ ဆိုတဲ႔ စိတ္ႏွစ္ခုပဲျဖစ္ေနတယ္။ ေျမးၾကီးကို အဖိုးက ကုသိုလ္စိတ္မ်ားမ်ားေမြးႏိုင္တဲ႔သူ ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေစခ်င္တယ္"
"ဟုတ္ကဲ႔ အဖိုး။ ကြ်န္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ၾကိဳးစားၾကည့္ပါ႔မယ္"
"ငါ႔ေျမးၾကီးအေၾကာင္းစဥ္းစားလိုက္တိုင္း စိတ္ခ်မ္းသာရတာခ်ည္းပဲ။ ဟိုအငယ္ေကာင္ကိုပဲ စိုးရိမ္ေနမိတယ္" အဖြားသည္ ဆူးအေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိျပီး စိုးရိမ္စိတ္ကေလးႏွင္႔ ေျပာလိုက္သည္ထင္သည္။
"အဖြားရယ္ ဆူးက ငယ္ေသးလို႔ပါ။ ျပီးေတာ႔ ဆူးက ဂ်စ္ကန္ကန္သာရွိတာပါ။ အမွားအမွန္ ခြဲျခားတတ္ပါတယ္။ တစ္ခုခုဆိုရင္လည္း မပူပါနဲ႔ အဖြားရယ္ ကြ်န္ေတာ္ ရွိပါတယ္"
"အဖြားစိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာတာေန ဟုတ္ျပီလား။ အဖြားတို႔ ညစာ စားဖို႔ မီးငယ္ကို ျပင္ခိုင္းလိုက္ေတာ႔မယ္ေနာ္။ ဒီည ကြ်န္ေတာ္လည္း ညဥ့္နက္ခ်င္လည္းနက္မယ္ အဖြား။ ကြ်န္ေတာ္ ညစာကိုေတာ႔ အျပင္မွာပဲ စားျဖစ္မယ္။ ညမအိပ္ပဲနဲ႔ ေစာင္႔မေနနဲ႔ေနာ္"
မီးငယ္ကို ထမင္းပြဲျပင္ဖို႔ေျပာလိုက္ျပီး ထူးကိုလည္း အျပင္သြားဖို႔ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ ထူးကိုအတြက္ ဒီေန႔ညမွာ လုပ္ရမဲ႔ လုပ္စရာေတြရွိေနသည္ မဟုတ္လား။ ဘာေတြလည္းဆိုတာကိုေတာ႔ ထူးကို ကိုယ္တိုင္ပဲ သိေနေပလိမ္႔မည္။
"ေအး မီးငယ္ ကိုၾကီးခုလာခဲ႔မယ္" မီးငယ္ရဲ႕ဖုန္းကို ခ်ျပီး ထူးကို ဘယ္သူေတြပါလိမ္႔ဆိုျပီးေတြးကာ အိမ္ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းလာခဲ႔လိုက္သည္။
အိမ္ေအာက္ဧည့္ခန္းထဲတြင္ အဖိုး၊ အဖြားတို႔ႏွင္႔အတူ ထိုင္ေနၾကေသာ လူတစ္ခ်ဳိ႔ကို ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ ထူးကို စတင္ကာ ႏွဳတ္ဆက္စကားဆိုလိုက္သည္။
"ေၾသာ္...ဥကၠဌၾကီးတို႔ပါလား။ အလည္သက္သက္လာေရာက္လာၾကတာေတာ႔ ဟုတ္ေလာက္မယ္ မထင္ဘူးေနာ္"
"ဟုတ္ပါ႔ ေမာင္ထူးကိုရာ။ အေၾကာင္းကေတာ႔ ခုလာမယ္႔ သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ေန႔မွာ ရပ္ကြက္ရဲ႕ သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲအတြက္ ေဟာ႔ဒီက အဖိုးနဲ႔အဖြားကို စာရင္းလာေကာက္တာရယ္ ျပီးေတာ႔ ညဖက္ ရပ္ကြက္ ဓမၼာရုံမွာ ခါတိုင္းႏွစ္ေတြလိုပဲ ဆီမီးတစ္ေထာင္ ပူေဇာ္ပြဲလုပ္ဖို႔ အလွဴလာခံတာေပါ႔ကြယ္"
"ဟုတ္ကဲ႔ ဥကၠဌၾကီး ေကာင္းပါတယ္ခင္ဗ်။ ရပ္ကြက္သာေရးအတြက္လိုအပ္ခ်က္ေတြပဲ... ဥကၠဌၾကီးတို႔ လိုအပ္တာကိုသာေျပာပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုကလည္း လွဴခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ"
"ေအးကြာ ေမာင္ထူးကိုတို႔ မိသားစုရဲ႕ အလွဴအတန္းရက္ေရာတဲ႔ သဒၵါအားကိုေတာ႔ သာဓုမေခၚပဲ မေနႏိုင္ဘူးေဟ႔။ ေက်းဇူးလည္း တင္ပါတယ္"
"မဟုတ္တာ...ဥကၠဌၾကီးကလည္း.....ကြ်န္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္ရဲ႕အစဥ္အလာအတိုင္း ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း စည္စည္ကားကား သိုက္သိုက္ဝန္းဝန္းျဖစ္ေအာင္ ခုလိုတက္တက္ၾကြၾကြ လုပ္ေပးေနတဲ႔ ဥကၠဌၾကီးတို႔ အဖြဲ႔ကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္သူ၊ ရပ္ကြက္သားေတြက ေက်းဇူးတင္ေနရမွာပါ"
"ကဲ...စကားကလည္း ေကာင္းတယ္။ ဥကၠဌၾကီးတို႔ ေကာ္ဖီနဲ႔မုန္႔ေတြကိုလည္း သံုးေဆာင္ပါဦးခင္ဗ်"
ဥကၠဌၾကီးတို႔အဖြဲ႔ ကိစၥေတြျပီးလို႔ ျပန္သြားခ်ိန္တြင္ ထူးကိုက အဖြားျဖစ္သူဖက္ကိုလွည့္ကာ စကားဆိုလိုက္သည္။
"ဒီေန႔အတြက္ စကားတစ္ခြန္း အဖြား စေျပာေပးပါဦး" ထူးကိုက ေန႔ဓဒူဝ ကိစၥကို အစဥ္အလာမပ်က္ေအာင္ စတင္လိုက္သည္။
"ေျပာပါ႔မယ္ ေျမးၾကီးရယ္။ ဒီေန႔ေတာ႔ အဖြားလည္း မင္းအဖိုးစာအုပ္ထဲက ဖတ္ထားတာကို ေျပာရမွာပဲ။
တစ္ေတာထက္ တစ္ေတာ နက္သလိုပဲ တစ္ေတာင္ထက္ တစ္ေတာင္ျမင္႔တယ္ ေျမးၾကီးရဲ႕"
"ဟုတ္ကဲ႔ပါ အဖြား။ ကြ်န္ေတာ္ မွတ္ထားပါ႔မယ္။ အဖိုးေရာ ဒီေန႔အတြက္ ဘယ္လို စကားမ်ဳိးေျပာေပးမွာလဲ"
"ေအးကြယ္ အဖိုးကေတာ႔ ဒီေန႔ ေျမးၾကီးလုပ္တဲ႔ ကုသိုလ္ေတြအတြက္ ဝမ္းသာမိတယ္။ အဲ႔ဒါနဲ႔ တစ္ဆက္ထဲ အဖိုးေျမးၾကီးကို ေျပာခ်င္မိတာရွိတယ္။ အဖိုးတို႔ ပုထုဇဥ္ေတြရဲ႕ ေန႔တစ္ေန႔ရဲ႕ စိတ္မွာ ကုသိုလ္နဲ႔အကုသိုလ္ ဆိုတဲ႔ စိတ္ႏွစ္ခုပဲျဖစ္ေနတယ္။ ေျမးၾကီးကို အဖိုးက ကုသိုလ္စိတ္မ်ားမ်ားေမြးႏိုင္တဲ႔သူ ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေစခ်င္တယ္"
"ဟုတ္ကဲ႔ အဖိုး။ ကြ်န္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ၾကိဳးစားၾကည့္ပါ႔မယ္"
"ငါ႔ေျမးၾကီးအေၾကာင္းစဥ္းစားလိုက္တိုင္း စိတ္ခ်မ္းသာရတာခ်ည္းပဲ။ ဟိုအငယ္ေကာင္ကိုပဲ စိုးရိမ္ေနမိတယ္" အဖြားသည္ ဆူးအေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိျပီး စိုးရိမ္စိတ္ကေလးႏွင္႔ ေျပာလိုက္သည္ထင္သည္။
"အဖြားရယ္ ဆူးက ငယ္ေသးလို႔ပါ။ ျပီးေတာ႔ ဆူးက ဂ်စ္ကန္ကန္သာရွိတာပါ။ အမွားအမွန္ ခြဲျခားတတ္ပါတယ္။ တစ္ခုခုဆိုရင္လည္း မပူပါနဲ႔ အဖြားရယ္ ကြ်န္ေတာ္ ရွိပါတယ္"
"အဖြားစိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာတာေန ဟုတ္ျပီလား။ အဖြားတို႔ ညစာ စားဖို႔ မီးငယ္ကို ျပင္ခိုင္းလိုက္ေတာ႔မယ္ေနာ္။ ဒီည ကြ်န္ေတာ္လည္း ညဥ့္နက္ခ်င္လည္းနက္မယ္ အဖြား။ ကြ်န္ေတာ္ ညစာကိုေတာ႔ အျပင္မွာပဲ စားျဖစ္မယ္။ ညမအိပ္ပဲနဲ႔ ေစာင္႔မေနနဲ႔ေနာ္"
မီးငယ္ကို ထမင္းပြဲျပင္ဖို႔ေျပာလိုက္ျပီး ထူးကိုလည္း အျပင္သြားဖို႔ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ ထူးကိုအတြက္ ဒီေန႔ညမွာ လုပ္ရမဲ႔ လုပ္စရာေတြရွိေနသည္ မဟုတ္လား။ ဘာေတြလည္းဆိုတာကိုေတာ႔ ထူးကို ကိုယ္တိုင္ပဲ သိေနေပလိမ္႔မည္။
********************************************
မေန႔ညက ဆူးကို ဆံုေနၾက ေနရာတြင္ အဖြဲ႔သားေတြကို ဆံုရန္ခ်ိန္းခိုင္းလိုက္ေပမယ္႔ ေဆတန္ တစ္ကယ္တန္း ဆူးကိုဆံုရန္ မွာျဖစ္ခဲ႔သည္မွာ မႏၱေလးျမိဳ႕ျပင္ဖက္က ျခံတြင္ျဖစ္သည္။ ခုလည္း သူ႔ရဲ႕ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ျမိဳ႔ျပင္ျခံဖက္ကို ထြက္လာခဲ႔လိုက္သည္။ ထိုျခံတြင္ ဆူးတို႔ႏွင္႔အတူ တရုတ္လည္း ေစာင္႔ေနလိမ္႔မည္။ ဒီညလုပ္မယ္႔ အစီအစဥ္ကို စိတ္ထဲမွာေတြးရင္း သူေက်နပ္ေနမိသည္။ ထိုစိတ္ေတြႏွင္႔အတူ သူ႔ရဲ႕ဆိုင္ကယ္ေလးသည္ အေဝးေျပးလမ္းမေပၚမွ ယာဥ္ေတြ အားလံုးကို လ်င္ျမန္တဲ႔ အရွိန္အဟုန္နဲ႔ တစ္စီးျပီး တစ္စီး ေက်ာ္တက္ေနခဲ႔သည္။
ျခံထဲကို လွမ္းဝင္လိုက္တာနဲ႔ ဆိုင္ကယ္အုပ္လုိက္ၾကီး တန္းစီျပီး ရပ္ထားသည္ကိုေတြ႔လိုက္သည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ လူဆံုေနေလာက္ျပီဆိုတာကို သူေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ ေဆတန္သည္ ဆိုင္ကယ္ေပၚမွ ဆင္းဆင္းခ်င္း လူစုဖို႔ ေက်ာ္ၾကီးကို လွမ္းေျပာလိုက္သည္။ တဆက္ထဲ ဂိုေဒါင္ထဲက ပစၥည္းတစ္ခ်ဳိ႔ကိုပါ ေအာင္ၾကီးနဲ႔ဖိုးဝကို သြားယူခဲ႔ဖုိ႔ေျပာလိုက္သည္။ အားလံုးစံုေသာအခါတြင္ အားလံုးၾကားေအာင္ ေဆတန္ေျပာလိုက္သည္။
"မင္းတို႔ ဒီေန႔ဒီမွာ ဆံုတာ ဘာေၾကာင္႔ဆိုတာ သိျပီးသားျဖစ္မွာပါ။ ဒီေတာ႔ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ေျပာမေနေတာ႔ဘူး။ ခု ၁၀ေယာက္ တစ္အုပ္စုစီခြဲမယ္။ မႏၱေလးရဲ႕ ေရွ့၊ ေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ ေလးဖက္ကို တစ္အုပ္စုစီ ကိုယ္႔အျခမ္းနဲ႔ကိုယ္ လွည့္ျပီးရွာမယ္။ ျမိဳ႔သစ္ရယ္၊ စက္မႈဇုန္ရယ္၊ အမရပူရ ဖက္ကို တစ္အုပ္စုစီရွာမယ္။ ကိုယ္ရွာရမဲ႔ေနရာကို ကိုယ္႔အုပ္စုနဲ႔ကိုယ္ ေသခ်ာရွာပါ။ က်န္တဲ႔ေကာင္ေတြက ငါနဲ႔အတူျမိဳ႔ထဲမွာ ရွိမယ္။ တစ္ခုခုအေၾကာင္းထူးရင္ ဖုန္းဆက္ပါ။ ဒီေကာင္ေတြရဲ႕အိမ္ေတြကိုလည္း ၾကည့္ခိုင္းထားျပီးျပီ။ ဒီေန႔မ်ဳိးမွာ ဒီေကာင္ေတြ အိမ္တြင္းေအာင္းေနႏိုင္တယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႔တာနဲ႔အေၾကာင္းၾကားပါ"
ဂိုေဒါင္ထဲမွ ေအာင္ၾကီးတို႔ ယူလာတဲ႔ ပစၥည္းေတြကို ျခံထဲတြင္ ပံုခုိင္းလိုက္သည္။
"မင္းတို႔ဆီမွာ ဘာလက္နက္မွ မပါေသးရင္ ခုပံုထားတဲ႔ ထဲကၾကိဳက္တာ ယူသြားႏိုင္တယ္။ ခုကတည္းက ၾကိဳေျပာထားမယ္ ေသြးေၾကာင္တဲ႔ေကာင္၊ မလိုက္ခ်င္တဲ႔ေကာင္မွန္သမွ် ေနခဲ႔လို႔ရသလို မင္းတို႔စိတ္ၾကိဳက္ေနရာကိုသြားႏိုင္တယ္။ ေအး...မင္းတို႔က ေသြးရဲတယ္၊ ဒီညအတြက္လည္း အားလံုးအဆင္သင္႔ျဖစ္ရင္ ဆူး အုပ္စုခြဲေပးထားတဲ႔အတိုင္း သြားလို႔ရျပီ"
တစ္ဖြဲ႔ျပီး တစ္ဖြဲ႔ ဒုတ္ေတြ၊ ဓါးေတြ၊ ခ်ိန္းၾကိဳးေတြ၊ သံလက္သီးေတြ အသီးသီးယူကာ ကိုယ္႔အဖြဲ႔နဲ႔ကိုယ္ စိတ္ေတြတက္ၾကြစြာနဲ႔ ထြက္သြားၾကသည္။ ေဆတန္တို႔လည္း မေရွးမေႏွာင္းပဲ ေကာင္မေလးေတြ ၃ေယာက္ရွိရာဆီကို အလ်င္အျမန္ထြက္လာခဲ႔ၾကသည္။ ေဆတန္တို႔ ေနာက္က်သြားပါက ဒီညအတြက္ သူတို႔ရဲ႕ ေကာင္မေလးေတြကို စကားလိုက္ေျပာခ်င္း အေလ႔အထ ပ်က္သြားမည္ မဟုတ္ပါလား။ ထိုေၾကာင္႔ ေဆတန္တို႔ ခါတိုင္းသံုးေယာက္ထဲ ေအးေအးလူလူသြားခဲ႔ေသာ ထို ၂၉လမ္းေပၚသို႔ ဆိုင္ကယ္အုပ္လိုက္ၾကီး ခ်ီတက္လာခဲ႔သည္။ ၂၉လမ္းနဲ႔ ၈၃လမ္းဆံုေသာေနရာတြင္ ထံုးဆံအတိုင္းဆိုင္ကယ္ေတြရပ္ကာ ေကာင္မေလးေတြ အလာကို ေစာင္႔ေနလိုက္ၾကသည္။
အစဥ္အလာမပ်က္ ေကာင္မေလးေတြကလည္း အခ်ိန္မွန္ထြက္ခဲ႔လိုလာခဲ႔ေလျပီဆိုတာနဲ႔ ေဆတန္တို႔လည္း ဝတၱရားေက်ေက်လိုက္ေျပာၾကေလသည္။ တရုတ္ကတက္ၾကြစြာ အငယ္မေလးအား အေျဖေတာင္းလုိက္ေလသည္။
"တို႔ကိုအေျဖေပးေတာ႔ေလ။ ခ်စ္တယ္မလား"
"ဟာ ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ။ လုိက္မလာနဲ႔ေနာ္" အငယ္မေလးကေတာ႔ ထံုးစံမပ်က္ ျပန္လွန္ကာ ပက္ကာေျပာျမဲပင္ျဖစ္ေနသည္။
"မေန႔တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ လိုက္မလာႏိုင္တာ စိတ္မရွိပါနဲ႔ေနာ္ မလတ္" ဆူးကအဝင္ညက္ညက္ကေလးနဲ႔ေျပာလုိက္သည္။
"စိတ္ရွိစရာလည္း မရွိဘူး။ မလာေလေကာင္းေလပဲ။ ခုလွည့္ျပန္သြားရင္ေတာင္ ပိုေကာင္းေသးတယ္" အလတ္မက အသံခပ္စာစာေလးျဖင္႔ ေျပာခ်လိုက္သည္။
ေဆတန္က သူတို႔ေျပာေနတာေတြကိုပဲ နားေထာင္ေနလိုက္သည္။ အၾကီးမကလည္း စကားျပန္မေျပာေလာက္မယ္႔အတူတူေလာေလာဆယ္ ျငိမ္ေနလိုက္တာေကာင္းေနမည္။ စကားလိုက္ေျပာေနက် သူတစ္ေယာက္က စကားေတြ မေျပာေတာ႔ဘူးဆိုရင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ဆက္ဆံေရးအေျခအေနတစ္မ်ဳိးျဖစ္ေကာင္းျဖစ္သြားႏိုင္သည္။ ခုလည္း အၾကီးမစိတ္ထဲမွာ ဘာေတြေတြးေနမွာလဲ ဆိုတာသူမခန္႔မွန္းေတာ႔ပဲ မိနစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ ေဆတန္ေဘးကပဲလိုက္ကာ လမ္းအတူတူလိုက္ေလွ်ာက္ေနလိုက္သည္။ ဒီလိုနဲ႔ စာအုပ္ဆိုင္ကို ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္လာခဲ႔သည္။ ထိုအခ်ိန္ေရာက္မွ ေဆတန္က စာအုပ္ဆုိင္ထဲသို႔လွမ္းဝင္ေတာ႔မည့္ဆဲဆဲ အၾကီးမကို စကားတစ္ခြန္း လွမ္းေျပာလိုက္သည္။
"အစ္မ အျပန္ၾကရင္ မလတ္တို႔လိုပဲ ျပန္ရန္ေတြ႔ဖို႔ စကားေလးေတြ စဥ္းစားထားေပးပါေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္ အစ္မနဲ႔စကားေျပာခ်င္လို႔ပါ"
ေဆတန္႔စကားေလးအဆံုးမွာ မ်က္ေစာင္းလွလွေလးတစ္ခ်က္ထိုးကာ ရွက္ျပံဳးေလးလွစ္ခနဲျပံဳးလို႔ စာအုပ္ဆိုင္ထဲ ေျပးဝင္သြားခဲ႔သည္။ မထူးမျခားနားေသာ တရုတ္ရဲ႕ အေျခအေနအေပၚ တရုတ္လည္း ဘာမွမယ္မယ္ရရ ခံစားရပံုကိုမရ။ ေကာင္မေလးေတြ စာအုပ္ငွားျပီး အိမ္ကိုျပန္ခ်ိန္မွာေတာ႔ အရင္ကထက္ပိုျပီး ေရာေရာေႏွာေႏွာ မရမက အတင္းကို ၃ေယာက္သား လိုက္ေျပာေနၾကေတာ႔သည္။
ေကာင္မေလးေတြက ၈၃လမ္းေပၚမွ ၂၉လမ္းမေရာက္ခင္ ၂၉လမ္းသို႔ေရာက္ေသာ ၈၃x၈၄လမ္း၊ ၃၀x၂၉လမ္းၾကားရွိ လမ္းသြယ္ေလးမွ ျဖတ္ကာ ျပန္ၾကသည္။ ေဆတန္တို႔၃ေယာက္က ပိုလို႔ေတာင္ၾကိဳက္သြားၾကသည္။ ထိုလမ္းသြယ္သည္ လူျမင္ကြင္းကို ေရွာင္သြားႏိုင္ေသာလမ္းျဖစ္သည့္အျပင္ ပိုျပီးေမွာင္ေသာ လမ္းသြယ္ေလးျဖစ္သည္။ ေကာင္မေလးေတြကလည္း ဟန္ေဆာင္မ်ား ျငင္းပယ္ေနသလားထင္ရေအာင္ကို အိႏြဲ႔အိႏြဲ႔ႏိုင္လြန္းေနၾကသလို၊ ေဆတန္တို႔ ၃ေယာက္ကလည္း ေကာင္မေလး ၃ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ဆီ လမ္းပိတ္တားကာ ေပးမသြားေတာ႔ပဲ လမ္းေခ်ာင္မွာ ပိတ္လို႔ အျပီးအပိုင္ကို စကားေတြ အတင္းကာေရာ ေျပာေနၾကသည္။ သူတို႔ေတြရဲ႕ၾကားမွာ အဆင္ေျပမႈတစ္ခုဆိုတာ ဘယ္အတိုင္းအတာ၊ ဘယ္အခ်ိန္ထိလည္းလို႔ မသတ္မွတ္ႏိုင္ခဲ႔ၾကေတာ႔ပါ။
ေကာင္မေလးေတြ အိမ္ေရာက္ေလာက္ျပီဆိုမွ ေဆတန္တို႔ ၃ေယာက္ ဆိုင္ကယ္ေလးေတြကို ေျဖးေျဖးခ်င္းေမာင္းလို႔ ေကာင္မေလးေတြရဲ႕အိမ္ေရွ့ျဖတ္ကာ ေကာင္မေလးေတြကို ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္လမ္းေပၚမွျဖတ္ၾကည့္ၾကသည္။ ဒါသည္ သူတို႔ ၃ေယာက္ျပန္ေတာ႔မည့္အခါတိုင္း လုပ္ျဖစ္ၾကေသာ ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္အၾကည့္ျဖစ္မည္။ ဒီေန႔လိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာလည္း ေဆတန္က ဆူးေမာင္းတဲ႔ Harley-Davidson ဆိုင္ကယ္ေနာက္မွာလိုက္လို႔ ဆူးနဲ႔ တရုတ္က ေျဖးေျဖးေမာင္းကာ အိမ္ေရွ့ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္အေရာက္ ေကာင္မေလးအိမ္ေရွ့မွ ျပန္အေကြ႔တြင္ ရုတ္တရက္ ေဆတန္မတားဆီးႏိုင္လိုက္ေသာ အျပဳအမႈကို ဆူးက လုပ္ခ်လိုက္သည္။
"လီးးးး ၾကည့္တာလား" ဆူးက ေဆတန္တို႔ကို ဂ်ဳိၾကည့္ေတြၾကည့္ေနၾကတဲ႔ ေကာင္မေလးအိမ္ေရွ့မွာ ေရသန္႔ဗူးနဲ႔ထိုင္ေစာင္႔ေလ႔ရွိသည့္ လူ၃ေယာက္ကို လွမ္းဆဲလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ နဂုိကတည္းက မၾကည္မလင္ျဖစ္ေနေသာ ထို၃ေယာက္ထဲမွ အရပ္အႏွိမ္႔ဆံုးေသာ လူသည္ သူ႔ေနာက္က သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ဟန္တူေသာသူက ေဆတန္တို႔ရဲ႕ အဖြဲ႔ အုပ္လိုက္ၾကီး အေနာက္မွာ ပါလာတာကို ျမင္ျပီး သူ႔သူငယ္ခ်င္းကို လွမ္းတားလိုက္ေပမယ္႔ ေဒါသၾကီးေနေသာ ထိုလူချမာ လွမ္းတားခ်ိန္မရလိုက္ပဲ ေဘးမွာရွိေသာ တုတ္ကိုခ်က္ျခင္းဆြဲကာ ေဆတန္တို႔ရွိရာဆီ ေျပးလာျပီး ဇြတ္ဝင္ကာရုိက္ေတာ႔သည္။
"ေျဖာင္းးးး" "ေျဖာင္းးးးး"
ထိုလူသည္ ဆူးကို အားကုန္လြဲရုိက္ခ်လိုက္သည္။ ပထမတစ္ခ်က္ကို ဆူးက လက္ျဖင္႔ကာလိုက္ျပီး ဒုတိယအခ်က္ကို ေရွာင္လိုက္ေသာေၾကာင္႔ ဆိုက္ကယ္ ေရွ့ဖက္ကို ရုိက္မိသြားသည္။ ေဆတန္ႏွင္႔ ဆူးလည္းဆိုင္ကယ္ေပၚမွ ခ်က္ခ်င္းဆင္းလိုက္သလို၊ တရုတ္နဲ႔အတူ က်န္တဲ႔အဖြဲ႔ထဲမွ ဖိုးဝတို႔ ေအာင္ၾကီးတို႔လည္း ဆင္းလိုက္သည္။ ဆူးက ေက်ာ္ၾကီးဆီကိုေျပးသြားျပီး ဓါးကို လွမ္းေတာင္းလိုက္သည္။
"ေက်ာ္ၾကီး... ငါ႔ကို ဓါးပစ္ေပးလိုက္စမ္း"
ေဆတန္က ဆူးကိုဓါးမသံုးဖို႔ လွမ္းတားေနလိုက္ခ်ိန္တြင္ ထိုလူက ေဆတန္႔အား ေနာက္မွ အားကုန္လြဲရုိက္လိုက္သည္။
"ေျဖာင္းးး" "ေျဖာင္းးးး"
ေဆတန္သည္ ပထမတစ္ခ်က္ကို လက္ျဖင္႔ကာလိုက္ျပီး ဒုတိယတစ္ခ်က္ကို ေရွာင္လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဆိုင္ကယ္ေပၚမွ ဆင္းလာေသာ က်န္တဲ႔ အဖြဲ႔သားေတြကို မဆင္းလာခဲ႔ဖို႔ေဆတန္ လွမ္းတားလိုက္သည္။ ဆူးက ဒုတ္ျဖင္႔ရိုက္သူအား ဓါးျဖင္႔ခုတ္ရန္ ထိုသူ႔ဆီကို ေျပးသြားသည္။ ထုိလူသည္ အေျခအေန မေကာင္းမွန္း ရိတ္စားမိျပီး ၂၉လမ္း ႏွင္႔ ၈၄လမ္း ဆံုရာ ညေစ်းတန္းထဲသို႔ အသားကုန္ ဝင္ကာ ေျပးေလေတာ႔သည္။ ဆူးလည္း ထိုလူ ေျပးဝင္သြားတဲ႔ ညေစ်းတန္းထဲကိုေနာက္ကေန ဓါးဆြဲကာ ေျပးဝင္သြားသည္။ တရုတ္က လွမ္းျပီးတားလုိက္သူ ဟိုလူ႔သူငယ္ခ်င္းအား ရင္ဘတ္ကို ဆြဲကိုင္ျပီး လက္ထဲမွ အုတ္နီခဲျဖင္႔ ေခါင္းကိုထုေတာ႔မယ္႔ဆဲဆဲတြင္ ေဆတန္ တရုတ္လက္ကို အခ်ိန္မွီ ျဖတ္ကာ ဆြဲျပီးတားလိုက္သည္။
"မင္းဘာလုပ္တာလဲ ေဆတန္" တရုတ္က သူ႔ကို တားသျဖင္႔ မေက်မနပ္ျဖစ္သြားသည္။
"မင္းလက္ထဲက အုတ္နီခဲကို အရင္ခ်လိုက္ပါ" ေဆတန္က ေအးေအးေဆးေဆးေျပာလိုက္သည္။
"ဒီေကာင္ေတြ မေန႔က ဘာလုပ္သြားတယ္ ဆိုတာ မင္းသိေနတာပဲ" တရုတ္က ေဒါသေတြထြက္ေနသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးလည္း အုတ္အုတ္ေသာင္းနင္းျဖစ္ေနေတာ႔သည္။ ၂၉လမ္းေပၚမွ လူေတြေရာ၊ ေစ်းလာဝယ္သူေတြပါ ထြက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ေကာင္မေလးတို႔ အိမ္ေရွ့တည့္တည့္ၾကီးတြင္ ျဖစ္သြားသျဖင္႔ ေကာင္မေလးေတြလည္း လံုးဝမထင္ထားသလို အံ့ၾသစြာျဖင္႔ သူ႔မိဘေတြနဲ႔ အတူၾကည့္ေနၾကသည္။ ေဆတန္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီး ျမန္ျမန္ကိစၥျဖတ္ရန္အတြက္ တရုတ္လက္ထဲမွ ဟိုလူ႔သူငယ္ခ်င္းကို ဆြဲယူလိုက္သည္။ ထိုသူကို တရုတ္ေတာ္ေတာ္ေစာ္ထားျပီးျပီ ထင္၏။ မ်က္ႏွာေတြ ရဲထြက္ေနသည္။ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္ေနသည္။ ထို႔အတူ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိဘူး ထင္ေနရွာေသာ သူတို႔အဖြဲ႔ထဲမွ ေနာက္ဆံုးက်န္ေနေသာသူသည္ သစ္ပင္ကေလးေအာက္တြင္ သူႏွင္႔မဆိုင္သလို ဒူးပဆစ္ေလးတုတ္ကာ ကုတ္ကုတ္ေလး ထိုင္ေနသည္။ ေဆတန္သည္ ထိုလ႔ူကိုပါ လွမ္းေခၚလိုက္သည္။
"လာ..လာ အစ္ကို အစ္ကိုလည္း သူတို႔နဲ႔တစ္ဖြဲ႔ထဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိတယ္"
ထိုလူေရာက္လာေတာ႔ ေဆတန္႔လက္ထဲမွ လူကိုလည္း မေၾကာက္ဖို႔ ေျပာလိုက္သည္။
"အစ္ကို မေၾကာက္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ အစ္ကိ႔ုကို ဘာမွ မလုပ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ေမးတာကို ပဲေျဖပါ။ ခုနက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ရုိက္တဲ႔လူ ဘယ္မွာေနလဲ"
"မသိ...မသိပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔....ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီကိုပဲ သူ....သူလာတာပါ။ တစ္ကယ္ကို....မသိပါဘူး"
"မလိမ္နဲ႔ေနာ္ အစ္ကို။ ကြ်န္ေတာ္႔ကို လိမ္တယ္ဆိုရင္ ပိုဆိုးမယ္"
"တစ္ကယ္ကို မသိတာပါ"
"ဟုတ္ျပီ အစ္ကို မသိရင္လည္း ေနပါ။ လိမ္တယ္ဆိုတာ ေပၚခဲ႔ရင္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ကို အဆိုးမဆိုပါနဲ႔"
ေဆတန္သည္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဒီထက္ပိုျပီး မရႈပ္ေထြးလာခင္ ဒီေနရာမွ ထြက္သြားဖို႔ ျပင္လိုက္သည္။ ဆူးလည္း ညေစ်းတန္းထဲမွ ျပန္ေရာက္လာခဲ႔သည္။ သူ ဟိုလူ႔ကို မမိလိုက္ဘူးဆိုတာေသခ်ာေနသည္။ ရန္ပြဲျပီးမွ ညေစ်းတန္းထဲကို ေျပးသြားေသာသူသည္ ေျခဗလာနဲ႔ ေျပးသြားခဲ႔ရေၾကာင္း သူ႔ဖိနပ္ကို ေတြ႔လိုက္မွ သိလိုက္ရသည္။ ဖိုးဝက ထိုလူ႔ဖိနပ္ကို တစ္စစီ ဓါးျဖင္႔ ခုတ္ျပစ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ထုိလူရဲ႕ စက္ဘီးကိုပါ ေက်ာ္ၾကီးတို႔က ဓါးေတြ၊ ဒုတ္ေတြနဲ႔ ဝုိင္းရုိက္ျပီး ခုတ္ၾကမယ္လုပ္ေတာ႔ ေဆတန္က ထိုလူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္ေပးလိုက္ဖို႔နဲ႔ ဓါးနဲ႔ မခုတ္ရန္ တားလိုက္သည္။
ျပီးေနာက္ ေဆတန္သည္ ေကာင္မေလးေတြဖက္ကိုလွည့္ကာ တစ္ခ်က္ျပံဳးျပလုိက္ျပီး ဒီကထြက္ခြာဖို႔ အားလံုးၾကားေအာင္ ေျပာလိုက္သည္။ ထိုညက ထြက္ေျပးသြားသူကိုပါ သူတို႔ ထိုေနရာတစ္ေလွ်ာက္ လိုက္ရွာၾကေလသည္။ မေန႔တုန္းက ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ အဖြဲ႔လည္း အိမ္တြင္းေအာင္းေနၾကသည္ ဆိုတာပဲ ၾကားရသည္။ ဒီညေတာ႔ ကံဆိုးသူ ဟိုလူသည္ ယုန္ေထာင္ ေၾကာင္မိျဖစ္ခဲ႔ရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
မႏၱေလးညသည္ အရင္လို ေအးခ်မ္းစြာျဖင္႔ ဟိုတစ္ခ်က္ ဒီတစ္ခ်က္ ေဗ်ာက္အိုးသံေတြ မီးရႈးမီးပန္းသံေတြနဲ႔အတူ သီတင္းကြ်တ္ပြဲေတာ္ၾကီးဆီကို တစ္ေျဖးေျဖးခ်င္းနင္း ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေလျပီ။
ဆက္ရန္
ေရွးစာဆို
