ျပဳသင္႔သည္ကို မျပဳ၊ မျပဳသင္႔သည္ကို ျပဳမည့္သည့္အတြက္ အခ်ိန္လြန္မွ ပူပန္ျခင္း ေနာင္တဆိုတဲ႔ ခက္ဆစ္ကို စာေမးပြဲမွာ မွန္ေအာင္ ေျဖႏိုင္ခဲ႔ရင္ (၁)မွတ္ရမည္။ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ကလြဲျပီး ထိုစည္းမွ်ဥ္းဥပေဒသတစ္ခုလို မည္သူကမွ အမွတ္ၾကည့္ေပးမေနေတာ႔တဲ႔ လက္ေတြ႔ဘဝမွာေတာ႔ ပုံေသနည္းမဲ႔စြာ ျဖတ္သန္းေနရသည္။ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝတြင္ ပုဂၢလိက ဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္သူ မၾကာခဏေျပာဖူးေသာ စကားတစ္ခြန္းကို ျပန္အမွတ္ရမိသည္။
[အေရးၾကီးတာနဲ႔ အေရးမၾကီးတာ ေရာေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ အေရးမၾကီးတာကို အေရးၾကီးတယ္ထင္ျပီး အေရးတၾကီးမလုပ္မိဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္]
ေန႔စဥ္ရွင္သန္လႈပ္ရွားေနရေသာ အခ်ိန္ေတြထဲတြင္ မည္သို႔ေသာအရာေတြက တစ္ကယ္လုပ္သင္႔ေသာ အရာေတြျဖစ္ပါသလဲ။ လူတိုင္းမွာ လုပ္သင္႔၊ လုပ္ေဆာင္ရမည္ျဖစ္ေသာအရာမ်ားစြာ ရွိၾကပါေပလိမ္႔မည္။ ထိုနည္းလည္းေကာင္းပင္ ကြ်ႏ္ုပ္တြင္လည္း လုပ္သင္႔လုပ္ထိုက္ေသာ အရာအခ်ိဳ႕ရွိပါသည္။
ျပီးခဲ႔ေသာ အပတ္က ခရီးသြားျဖစ္ျပန္သည္။ <၂၇.၀၆.၂၀၀၉> ညမွာ အိပ္ရာဝင္ေတာ႔ ညသန္းေခါင္ခ်ိန္တြင္ျဖစ္သည္။ ေတာ္ရုံနဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေသးခင္ ေဘးမွာ အိပ္ေနေသာ တစ္ျခား ခရီးသြားတစ္ေယာက္ဆီက ေဟာက္သံေတြ အဆက္မျပတ္ထြက္လာခဲ႔သည္။ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ <၂၈.၀၆.၀၉> မနက္ (၁)ခ်က္ထိုးေလာက္ဆီသို႔ အခ်ိန္ေတြက ကူးလာခဲ႔ျပီ။ အိပ္လို႔မေပ်ာ္ျဖစ္တုန္း ကိုယ္႔အေၾကာင္းကို္ ကိုယ္ျပန္စဥ္းစားမိသည္။
ထိုသို႔စဥ္းစားရာတြင္ မိမိကုိယ္ကို ဘာေတြလုပ္ျဖစ္ခဲ႔သလဲ၊ ဘာေတြလုပ္ေနသလဲ၊ ဘာေတြလုပ္မလဲ ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းေတြ ျပန္ျပီးေမးၾကည့္လိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ အေျဖေတြရဲ႕ ေနာက္ဆံုးမွာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ပိုင္ႏိုင္စြာ ခ်ျပစ္လိုက္သည္။
ဘေလာက္ကို လာလည္သူ၊ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားလာသူ၊ စာလာဖတ္သူမ်ားနဲ႔ မႏၱေလး ဂိုဏ္းစတား ဇာတ္လမ္းတြဲကို ေစာင္႔ေမွ်ာ္အားေပးေနသူမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းတြဲရဲ႕ ေက်ာရိုးကို ခ်ျပီးသားပါ။ ေရးဖို႔ရန္ပဲ လိုပါေတာ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ အခ်ိန္နဲ႔စိတ္ေတြကို ေတာ္ေတာ္ ေနရာယူတာမို႔ ဘေလာက္ကို ခဏရပ္ထားပါ႔မယ္။
စာေတြဖက္ကို ပိုျပီး အာရုံစိုက္ဖို႔ လိုအပ္လာလို႔ပါ။ စာေတြဖက္ကို ျပီးျပတ္ေအာင္ လုပ္ခဲ႔ျပီးရင္ ျပန္လာခဲ႔ပါ႔မယ္။ အဲ႔ဒီျပန္လာမဲ႔အခ်ိန္ဆိုရင္ အားလံုးနီးပါးေလာက္ ေမ႔ခ်င္ေမ႔ကာ ေနေလာက္မဲ႔ အခ်ိန္္မ်ဳိး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာပါ။ ဇာတ္လမ္းတြဲကိုေတာ႔ ျပီးေအာင္ ေရးမွာပါ။ ကိုယ္စေရးတဲ႔ဇာတ္ကို ကိုယ္ကပဲ အဆံုးသတ္ျပီးေအာင္ ေရးသြားမွာပါ။ ရုပ္ရွင္ေတြလိုပါပဲ အပိုင္း(၆)ကေနစျပီး လာမဲ႔ဇာတ္လမ္းတြဲအခ်ဳိ႕က အသက္ (၁၈)ႏွစ္အထက္ အသက္ျပည့္မွ ဖတ္ရန္သင္႔ေတာ္မွာပါ။(<၁၈>ႏွစ္ျပည့္မွ ဆိုလို႔ တစ္မ်ဳိးမေတြးရန္)
စာေရးသူ စိတ္ကူးမေျပာင္းခဲ႔ဘူးဆိုရင္ ဇာတ္လမ္းလည္းမေျပာင္းႏိုင္ပါဘူး။ အေျခအေနအရ ဇာတ္ေျပာင္းေရးရမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ကေလးဖတ္လည္းရပါတယ္။ ဘယ္ကေလးကမွလည္း ဒီဘေလာက္ကို ေရာက္လာႏိုင္ေလာက္မွာ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ ခဏလမ္းခြဲမယ္႔ ဒီဘေလာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးပိုစ္႔ကို ကြ်န္ေတာ္ၾကိဳက္ေသာ မင္းအိမ္စံ ေရးခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႔ ေခြ်းသိပ္ခဲ႔ပါရေစ။
[အေရးၾကီးတာနဲ႔ အေရးမၾကီးတာ ေရာေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ အေရးမၾကီးတာကို အေရးၾကီးတယ္ထင္ျပီး အေရးတၾကီးမလုပ္မိဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္]
ေန႔စဥ္ရွင္သန္လႈပ္ရွားေနရေသာ အခ်ိန္ေတြထဲတြင္ မည္သို႔ေသာအရာေတြက တစ္ကယ္လုပ္သင္႔ေသာ အရာေတြျဖစ္ပါသလဲ။ လူတိုင္းမွာ လုပ္သင္႔၊ လုပ္ေဆာင္ရမည္ျဖစ္ေသာအရာမ်ားစြာ ရွိၾကပါေပလိမ္႔မည္။ ထိုနည္းလည္းေကာင္းပင္ ကြ်ႏ္ုပ္တြင္လည္း လုပ္သင္႔လုပ္ထိုက္ေသာ အရာအခ်ိဳ႕ရွိပါသည္။
ျပီးခဲ႔ေသာ အပတ္က ခရီးသြားျဖစ္ျပန္သည္။ <၂၇.၀၆.၂၀၀၉> ညမွာ အိပ္ရာဝင္ေတာ႔ ညသန္းေခါင္ခ်ိန္တြင္ျဖစ္သည္။ ေတာ္ရုံနဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေသးခင္ ေဘးမွာ အိပ္ေနေသာ တစ္ျခား ခရီးသြားတစ္ေယာက္ဆီက ေဟာက္သံေတြ အဆက္မျပတ္ထြက္လာခဲ႔သည္။ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ <၂၈.၀၆.၀၉> မနက္ (၁)ခ်က္ထိုးေလာက္ဆီသို႔ အခ်ိန္ေတြက ကူးလာခဲ႔ျပီ။ အိပ္လို႔မေပ်ာ္ျဖစ္တုန္း ကိုယ္႔အေၾကာင္းကို္ ကိုယ္ျပန္စဥ္းစားမိသည္။
ထိုသို႔စဥ္းစားရာတြင္ မိမိကုိယ္ကို ဘာေတြလုပ္ျဖစ္ခဲ႔သလဲ၊ ဘာေတြလုပ္ေနသလဲ၊ ဘာေတြလုပ္မလဲ ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းေတြ ျပန္ျပီးေမးၾကည့္လိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ အေျဖေတြရဲ႕ ေနာက္ဆံုးမွာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ပိုင္ႏိုင္စြာ ခ်ျပစ္လိုက္သည္။
ဘေလာက္ကို လာလည္သူ၊ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားလာသူ၊ စာလာဖတ္သူမ်ားနဲ႔ မႏၱေလး ဂိုဏ္းစတား ဇာတ္လမ္းတြဲကို ေစာင္႔ေမွ်ာ္အားေပးေနသူမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းတြဲရဲ႕ ေက်ာရိုးကို ခ်ျပီးသားပါ။ ေရးဖို႔ရန္ပဲ လိုပါေတာ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ အခ်ိန္နဲ႔စိတ္ေတြကို ေတာ္ေတာ္ ေနရာယူတာမို႔ ဘေလာက္ကို ခဏရပ္ထားပါ႔မယ္။
စာေတြဖက္ကို ပိုျပီး အာရုံစိုက္ဖို႔ လိုအပ္လာလို႔ပါ။ စာေတြဖက္ကို ျပီးျပတ္ေအာင္ လုပ္ခဲ႔ျပီးရင္ ျပန္လာခဲ႔ပါ႔မယ္။ အဲ႔ဒီျပန္လာမဲ႔အခ်ိန္ဆိုရင္ အားလံုးနီးပါးေလာက္ ေမ႔ခ်င္ေမ႔ကာ ေနေလာက္မဲ႔ အခ်ိန္္မ်ဳိး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာပါ။ ဇာတ္လမ္းတြဲကိုေတာ႔ ျပီးေအာင္ ေရးမွာပါ။ ကိုယ္စေရးတဲ႔ဇာတ္ကို ကိုယ္ကပဲ အဆံုးသတ္ျပီးေအာင္ ေရးသြားမွာပါ။ ရုပ္ရွင္ေတြလိုပါပဲ အပိုင္း(၆)ကေနစျပီး လာမဲ႔ဇာတ္လမ္းတြဲအခ်ဳိ႕က အသက္ (၁၈)ႏွစ္အထက္ အသက္ျပည့္မွ ဖတ္ရန္သင္႔ေတာ္မွာပါ။(<၁၈>ႏွစ္ျပည့္မွ ဆိုလို႔ တစ္မ်ဳိးမေတြးရန္)
စာေရးသူ စိတ္ကူးမေျပာင္းခဲ႔ဘူးဆိုရင္ ဇာတ္လမ္းလည္းမေျပာင္းႏိုင္ပါဘူး။ အေျခအေနအရ ဇာတ္ေျပာင္းေရးရမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ကေလးဖတ္လည္းရပါတယ္။ ဘယ္ကေလးကမွလည္း ဒီဘေလာက္ကို ေရာက္လာႏိုင္ေလာက္မွာ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ ခဏလမ္းခြဲမယ္႔ ဒီဘေလာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးပိုစ္႔ကို ကြ်န္ေတာ္ၾကိဳက္ေသာ မင္းအိမ္စံ ေရးခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႔ ေခြ်းသိပ္ခဲ႔ပါရေစ။
ေဝးၾကျပီ
ေၾကြျပီးသစ္ရြက္
ျပန္ဆက္လို႔ ရေကာင္းလား...
လွပတဲ႔ အိပ္မက္
ျပန္အိပ္စက္လို႔ ရေကာင္းလား...။
အတိတ္ဆိုတာ
အရိပ္ပမာ ရွိေပမယ္႔
ေမ႔ပစ္ႏိုင္သူ အတြက္ေတာ႔
ျပကၡဒိန္ေဟာင္း တစ္ခုေလာက္
အသံုးမဝင္ေတာ႔ပါဘူး...။
အေဆာင္အေယာင္ေတြၾကား
အသိုင္းအဝိုင္းရဲ႕ၾကား
မာနေတြၾကားမွာ
အခ်စ္ရဲ႕ခ်ဳိျမိန္ျခင္းမ်ား
ေအးစက္ခါးသီးသြားျပန္တယ္...။
ႏွလံုးသားရဲ႕နက္ရိႈင္းျခင္း
အခ်ိန္ရဲ႕ေျပာင္းလဲျခင္း
ဆံုးရႈံးမႈအတြက္ အစားထုိးျခင္း
ကုစားျခင္း အတတ္ပညာ
ဘယ္သူမ်ား စြမ္းႏိုင္မွာလဲ...။
ခုေတာ႔...
ဆံုးစည္းျခင္းဆိုတာ...
ေၾကြျပီးသစ္ရြက္...
လွပတဲ႔အိပ္မက္...
ေရစက္ရွိသေလာက္ပါပဲေလ...။ ။
မင္းအိမ္စံ
[အႏုပညာ ေၾကးမံု မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၂၇၅၊ ဇူလိုင္လ၊ ၁၉၉၉]
[စိန္ပန္းျပာရဲ႕ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ ကဗ်ာစာအုပ္မွ]
ေရွးစာဆို
0 ဦးအၾကံျပဳသြားသည္။:
Post a Comment